Tuğba Tunalı

Tuğba Tunalı

info@avrasyaninsesi.com

Yazarın tüm yazıları

Tuğba Tunalı Köşe Yazısı: HERKES SENİN HİKÂYENİ BİLMEK ZORUNDA DEĞİL! Tuğba Tunalı Köşe Yazısı: HERKES SENİN HİKÂYENİ BİLMEK ZORUNDA DEĞİL!

Bazı insanlar seni tanımak için dinlemez; nereden kırılacağını öğrenmek için dinler. Sen kalbinin kapılarını açtığını sanırsın, onlar ise hangi yaranın hâlâ kanadığını öğrenir. Çocukluğunu, korkularını, kimseye anlatamadığın acılarını paylaşırsın. Birkaç güzel söze, birkaç saatlik yakınlığa aldanıp hayatının en mahrem sayfalarını önlerine serersin.

Sonra bir gün, gözyaşlarınla anlattığın hikâyenin başkalarının ağzında dolaştığını duyarsın. İşte o an anlarsın: Sen birine kendini emanet etmişsindir ama o, sana emanetçi olmayı hiç vaat etmemiştir.

Bugün bunun bir adı var: Oversharing. Türkçesiyle, mahremiyetin sınırlarını aşan paylaşım… Yani insanın kendisine ait olanı, kime anlattığını ve anlattıklarının nerelere ulaşabileceğini düşünmeden, gereğinden fazla açığa vurması.

Daha dün tanıştığı birine geçmiş ilişkilerinin bütün ayrıntılarını anlatmak… Birkaç güzel söz duyunca aile içindeki kırgınlıklarını ortaya dökmek… İş arkadaşına özel hayatının en hassas noktalarını açmak… Yaşadığı her tartışmayı, her ayrılığı, her gözyaşını sosyal medyada paylaşmak…

Bazen de bir insanın hayatımızda kalmasını o kadar çok isteriz ki ona kendimizi en ince ayrıntısına kadar anlatırız. Çocukluğumuzu, korkularımızı, terk edilme endişemizi, kimseye söylemediğimiz sırlarımızı…

Sanki bizi ne kadar iyi tanırsa bizi o kadar çok sevecekmiş gibi.

Oysa kendini anlatmakla kendini bütünüyle erişilebilir kılmak aynı şey değildir.

Bir insanın seni tanımasına izin verebilirsin ama bu, hayatının bütün ayrıntılarını bilme hakkını ona verdiğin anlamına gelmez. İçini dökebilirsin ama her yaranı herkesin önüne koymak zorunda değilsin. Güvenebilirsin ama güvenmek, bütün sınırlarını ortadan kaldırmak değildir.

Çünkü anlattığın her şey, senin gözünde bir yakınlık kurma çabasıyken karşı tarafın elinde aynı anlamı taşımayabilir. Sen bir sırrını güvenerek paylaşırsın; o, bunu bir başkasına anlatılabilecek sıradan bir ayrıntı olarak görebilir.

İşte mahremiyet tam burada başlar: Herkesin öğrenebileceği şeylerle yalnızca güvenini kazananların bilebileceği şeyler arasındaki sınırda.

Neden kendimizi anlatmak için bu kadar acele ediyoruz?

Belki de anlaşılmaya o kadar açız ki bizi dinleyen herkesin bizi anlayabileceğine inanıyoruz. Yalnızlıktan yoruluyor, birinin bizi gerçekten görmesini istiyor, içimizde yıllardır biriktirdiğimiz ne varsa bir çırpıda anlatmak istiyoruz.

Bazen de karşımızdaki insanın bizi terk etmesinden korkuyoruz. Bütün kusurlarımızı, korkularımızı, geçmişimizi erkenden anlatırsak bizi olduğumuz gibi kabul edeceğini düşünüyoruz.

Ama hayat böyle işlemiyor.

Sen bütün sırlarını anlatsan da biri gidebilir. Kendini en ince ayrıntısına kadar açıklasan da biri seni anlamak istemeyebilir. Çünkü bir insanın hayatında yer edinmek için kendinden vazgeçmen gerekmez.

Seni tanıması için kendini tüketmek zorunda kaldığın bir ilişkide, yakınlıkla kendini feda etmeyi birbirine karıştırıyor olabilirsin.

Elbette içimizi dökmek, dertleşmek, duygularımızı paylaşmak insani bir ihtiyaçtır. Mesele susmak, duvarlar örmek ya da herkesten şüphe etmek değil. Mesele, güvenin zamanla kurulması gereken bir bağ olduğunu hatırlamak.

Bir insanın seni dikkatle dinlemesi, henüz güvenini kazandığı anlamına gelmez. Sana kendi sırlarını anlatması da senin sırlarını koruyabileceğini tek başına kanıtlamaz. Güven, güzel cümlelerden çok, zaman içinde tekrarlanan davranışlarla anlaşılır.

Mahremiyet, insanın kendisine ait kalan son kaledir.

Her şeyi herkesin bildiği bir dünyada, kendine ait bir alanı koruyabilmek giderek unutulan bir erdeme dönüşüyor. Artık yalnızca yaşadıklarımızı değil, hissettiklerimizi de açıklamak; acılarımızı görünür kılmak, mutluluğumuzu kanıtlamak, kararlarımızı başkalarına anlatmak zorundaymışız gibi yaşıyoruz.

Sanki paylaşmadığımız bir an eksik, anlatmadığımız bir acı yaşanmamış, kimsenin bilmediği bir mutluluk değersizmiş gibi…

Oysa insanın hayatında kimseye açıklamak zorunda olmadığı odalar bulunmalı. Anahtarını cebinde taşıdığı, kapısını ne zaman ve kime açacağına kendisinin karar verdiği odalar…

Çünkü mahremiyet, yalnızca sır saklamak değildir. Her duygunun herkesin değerlendirmesine sunulmaması, her yaranın başkalarının bakışına açılmaması, her kararın savunulmak zorunda kalınmamasıdır.

İnsan bazen sadece kendisiyle kalabilmeli; yaşadıklarını hemen anlatmadan, hissettiklerini başkalarının onayına sunmadan, kendi içinde anlamlandırabilmelidir.

Düşünsenize, bir ilişkiniz bittiğinde acınızı daha anlamadan herkesin fikrini alıyorsunuz. Bir karar veriyorsunuz, kendi içinizde tartmadan çevrenizin onayını arıyorsunuz. Bir şey sizi incitiyor, o duyguyla baş başa kalmak yerine hemen anlatıp karşılığında bir tepki bekliyorsunuz.

Böylece kendi hayatımızın öznesi olmaktan çıkıp onu sürekli başkalarına açıklayan insanlara dönüşebiliyoruz.

Oysa her duygunun bir seyirciye, her kararın bir jüriye, her yaranın bir tanığa ihtiyacı yoktur.

Her şeyini anlatmadığında eksik olmazsın. Herkesin seni tanımaması, kendini sakladığın anlamına gelmez. Bazen kendine duyduğun saygı, başkalarına anlatmadıklarında gizlidir.

Üstelik mahremiyetini korumak, insanlara güvenmemek değildir. Güveni hak edene, doğru zamanda, doğru ölçüde yer açmaktır. Çünkü birine yakın olmak, kendinden vazgeçmek demek değildir. Sevgi, bütün sınırların ortadan kalkması değil; sınırların varlığına rağmen yakın kalabilmektir.

Her kapıyı açmak zorunda değilsin!

Belki de artık kendimize şu soruyu sormalıyız: Ben gerçekten içimi mi döküyorum, yoksa birinin hayatında kalabilmek için kendimden mi döküyorum?

Bu sorunun cevabı, ilişkilerimize olduğu kadar kendimizle kurduğumuz bağa da ışık tutabilir.

Herkese kendini anlatma. Güvenini sözlere değil, zamana ve davranışlara bırak. Seni tanımak isteyen insanlara kapını aç ama anahtarını kimin eline verdiğini unutma.

Çünkü bazı şeyler anlatılmadığı için değil, sana ait kaldığı için kıymetlidir.

İnsanların senin hakkında her şeyi bilmesi, seni gerçekten tanıdıkları anlamına gelmez. Bazen bir insan senin geçmişini ezbere bilir ama bugün kim olduğunu anlamaz. Bütün sırlarını öğrenir ama sınırlarına saygı duymaz.

İşte bu yüzden kendine ait bir dünyanın olsun. Herkesin giremediği için değil, kimin gireceğine sen karar verebildiğin için…

Herkesin seni görebildiği bir çağda, kendine ait kalabilmek de bir özgürlüktür.

Unutma, evinin bütün odalarını herkese açmak zorunda değilsin. Bazı kapılar bir şey sakladığın için değil, o evin hâlâ sana ait olduğunu hatırlatmak için kapalı kalır.

Çünkü insanın en büyük mahremiyeti, başkalarının bilmedikleri değil; başkaları öğrense bile kendisinden alamayacaklarıdır: Kendi sınırlarını belirleme hakkı.
Hadi kalın sağlıcakla!

Yorum yaz

Yorumu gönder

UYARI: Bu içeriğe yorum yazarak Topluluk Kuralları'nı kabul etmiş bulunuyor ve bu alana yaptığınız yorumunuzla ilgili doğrudan veya dolaylı tüm sorumluluğu tek başınıza üstleniyorsunuz. Yazılan tüm yorumlardan site yönetimi hiçbir şekilde sorumlu tutulamaz.